De dag dat we door de politie gebeld werden om een fietsendief te helpen vinden

Ik zwolg in voetbalromantiek toen we tijdens een wandeling langs het veld van Wodanseck in Wolfheze kwamen. Landelijker en natuurlijker gelegen kan een voetbalcomplex niet zijn. De herten en reeën komen er geregeld tot aan de zijlijn.

Ik keek nog eens achterom en zag vanuit natuurgebied de Reijerscamp het wit van de doelen door het bruin/groen schemeren. Mooi hè, zei ik oprecht. ‘Ja, alleen jammer dat er een sportpark ligt’, antwoordde ze plagend. Ik vatte dat op als een uitnodiging om uitgebreid te vertellen over heroïsche wedstrijden tegen Wodanseck 3, de ondergaande zon over het hoofdveld en het ietwat aftandse, maar daardoor o zo mooie scorebord dat al jaren op 0-0 staat. Dat is toch mooi? Toch?

Het hoofdveld van Wodanseck, een paar jaar geleden.

De plek van de inmiddels gekapte eik van Heijn naderde, de boom waar ongeveer 40 jaar terug het losgeld voor de ontvoerde en vermoorde Gerrit-Jan Heijn werd overhandigd. Dader Ferdi E. was vanuit Heelsum naar de boom gefietst, stopte daar de buit in fietstassen en fietste rustig terug. Ik vertelde het allemaal, want ik had er ooit over geschreven en die kennis zit er toch. Zij wilde weten waarom die boom de eik van Heijn werd genoemd. ‘Die was op dat moment toch allang dood?’ Tja, daar had ze een punt.

Voorbijganger

Ik liet haar de lelijkste kruising van Renkum zien: volgehangen met borden, richtingaanwijzers en andere veelal overbodige mededelingen. Ook daar had ik ooit een verhaal over geschreven. Ik herinnerde plotseling weer hoe bijzonder het maken van de foto bij het artikeltje was geweest. Fotograaf Jan wilde het liefst ook een voorbijganger op de foto. We wachtten en wachtten, maar er kwam niemand. Toen er eindelijk een fietser naderde, hield Jan hem tegen. Of hij voor de foto nog even terug wilde.

Telefoontje

De man had er niet echt zin in, maar na enig aandringen ging hij toch op de foto. We bedankten hem en de volgende dag kwam het artikel in de krant. Vrijwel meteen werd er gebeld, door de politie. Of ik adresgegevens had van de man op de foto. Nou, nee. Maar waarom dan? De man bleek de fiets net daarvoor gestolen te hebben; het karretje was op de foto herkend door de wettige eigenaar. Het moet even geleden zijn, in een tijd dat de politie nog de moeite nam om een telefoontje te wagen om een fietsendiefstal op te lossen.

Of praat ik soms teveel? ‘Nee, dat vind ik juist leuk.’ Dat zei ze tenminste…

Meer columns van Kees

Schrijf je nu in voor de gratis RNKM-nieuwsbrief

Met de nieuwsbrief van RNKM mis je niets meer. Elke vrijdag rond 16.30u in je mailbox.

Schrijf je nu in voor de gratis RNKM-nieuwsbrief

Met de nieuwsbrief van RNKM mis je niets meer. Elke vrijdag rond 16.30u in je mailbox.

Deel dit verhaal

Ook interessant